Hala turbin fabryki Meniera

Rozwojowi przemysłu w XIX w. towarzyszyło powstawanie nowych typów budynków, które miały wpływ na architekturę XX w. Początkowo wykorzystanie żelaza ograniczało się do budynków przemysłowych i konstrukcji inżynierskich. W projektach architektonicznych konstrukcję maskowano za pomocą konwencjonalnego kostiumu. Hala turbin (1871-1872) w Noisiel-sur-Marne pod Paryżem wytwarzała energię na potrzeby fabryki czekolady Meniera. Jej architekt, Jules Saulnier, podkreślił ekspresję żelaznej konstrukcji szkieletowej, narzucając budynkowi rolę mostu spinającego kamienne nabrzeża. Lekka konstrukcja z kutego żelaza i cienka ceglana powłoka ilustrują racjonalistyczną integrację konstrukcji, funkcji i dekoracji, o co walczył sławny architekt i krytyk Eugene Violletle-Duc. Ze swą żelazną konstrukcją i lekką zewnętrzną powłoką budynek ten zwiastował nadejście metod, które zrewolucjonizują architekturę XX w. Ostentacyjnie dekoracyjny i śmiały w rozwiązaniach technicznych, est wspaniałym przykładem pomysłowości XIX-wiecznej inżynierii.